საქმის ნომერი: ას-823-774-2015
საქმეთა კატეგორიები: სამოქალაქო სამართალი,
სასამართლო: საქართველოს უზენაესი სასამართლო
მოსამართლე: მზია თოდუა(თავმჯდომარე), ეკატერინე გასიტაშვილი, პაატა ქათამაძე,
გადაწყვეტილების სახე: განჩინება
კანონიერი ძალა: არ ექვემდებარება გასაჩივრებას, შესულია კანონიერ ძალაში
მითითებული გადაწყვეტილებები: ას-795-754-2013, ას-480-454-2014, ას-440-419-2015,
მიმთითებელი გადაწყვეტილებები:
რეზიუმე: მოსარჩელემ მიმართა პირველი ინსტანციის სასამართლოს და მოითხოვა მოპასუხის მხრიდან, წილის დათმობის და მისი ნატურით ანაზღაურების ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ. თბილისის სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან მხარეებს საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებულ 7 დღის ვადაში დამატებითი განჩინების მიღების საკითხი არ წამოუჭრიათ, სასამართლო უფლებამოსილი იყო თავისი ინიციატივით განჩინების გამოტანიდან ნებისმიერ დროს მიეღო დამატებითი განჩინება. საქართველოს უზენაესმა სასამართლოს გააუქმა სააპელაციო სასამართლოს დამატებითი განჩინება იმ საფუძვლით, რომ უკვე გაშვებული იყო იმპარატიულად დადგენილი 7-დღიანი ვადა.
ციტირებისთვის: საქართველოს უზენაესი სასამართლო, განჩინება, საქმე №ას-823-774-2015 (2016-03-04), www.temida.ge
საქმის № ას-823-774-2015

განჩინება
საქართველოს სახელით
       04 მარტი, 2016 წელი
საქართველოს უზენაესი სასამართლო
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემდეგი შემადგენლობით:
თავმჯდომარე:
მზია თოდუა
მოსამართლეები:
ეკატერინე გასიტაშვილი, პაატა ქათამაძე,

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – გ.ფ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ.ა, ი.რ. (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 6 ივლისის დამატებითი განჩინება;

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება;

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :


1. 2006 წლის 10 იანვარს გ.ფ–სა (შემდეგში: მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი, ასევე კრედიტორი) და შპს „ა–ს“ (შემდეგში: კომპანია, მოვალე) შორის დაიდო წილის დათმობის, და მისი ღირებულების ნატურით ანაზღაურების შეთანხმება. {საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 198-ე-199-ე მუხლები}.

2. კომპანია შპს „ჯ.მ.“, მოსარჩელის კუთვნილ წილზე გადაცემული უფლების სანაცვლოდ, იღებდა ვალდებულებას, სხვა შესრულებასთან ერთად კრედიტორისათვის საკუთრებაში გადაეცა 150 კვ.მ კომერციული ფართი ერთ-ერთ საცხოვრებელ კომპლექსში.

3. კომპანიამ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება არაჯეროვნად შეასრულა, ამის გამო მოსარჩელემ კომპანიისაგან სასამართლო წესით მოითხოვა დარღვეული უფლების აღდგენა.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მოვალეს კრედიტორის სასარგებლოდ დაეკისრა 62 368 აშშ დოლარის გადახდა, ხოლო თბილისის საააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 20 ოქტომბრის გადაწყვეტილება არასაცხოვრებელი ფართის ღირებულების სრულად ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში და კომპანიას კრედიტორის სასარგებლოდ დამატებით დაეკისრა 120 000 აშშ დოლარის გადახდა. ზემოხსენებული გადაწყვეტილებები კანონიერ ძალაშია შესული და მათზე გაცემულია სააღსრულებო ფურცელი.

5. კომპანია წარმოადგენს მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში რეგისტრირებულ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებას (ს/ნ ....., რეგ. 13/11/95, იხ ამონაწერი ს/ფ 42), {მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლი, 44-ე მუხლის პირველი პუნქტი}.

6. კერძო აღმასრულებლის 2014 წლის 28 იანვრის ინფორმაციით, კრედიტორის მოთხოვნა მოვალის მიმართ აღსრულების დაწყების ეტაპზე შეადგენდა 62 368 აშშ დოლა–, საიდანაც აღსასრულებელად მისაქცევია 25 404.99 აშშ დოლარზე მოთხოვნა.

7. კომპანიის ქონებაზე რეგისტრირებულია არაერთი ყადაღა, საგადასახადო გირავნობა-იპოთეკა და წილზე გირავნობა. კომპანია რეგისტრირებულია მოვალეთა რეესტრშიც (იხ. ამონაწერი. მომზ. 17/01/2014 ს/ფ 42).

8. შპს „ა.ვ.“ (შემდეგში: საწარმო) მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში რეგისტრირებულია 2007 წლის 1 ოქტომბერს, რომლის პარტნიორებად 50%-50%-იანი წილობრივი მონაწილეობით {„მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის მე-3 პუნქტი} ირიცხებიან გ.ა–ძე და ი.რ. (შემდეგში: მოპასუხეები, მოწინააღმდეგე მხარე, ასევე პარტნიორები ან დამფუძნებლები) [ს/ნ ..... იხ. ამონაწერი, ს/ფ 62].

9. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში, მიუთითა მოპასუხეთა მხრიდან პასუხისმგებლობის შეზღუდვის ფორმის ბოროტად გამოყენებაზე {„მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტი} და აღნიშნული საფუძვლით მოპასუხეთათვის 182 386 აშშ დოლარის მის სასარგებლოდ გადახდის დაკისრება მოითხოვა.

10. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ კომპანია მოქმედი მეწარმე სუბიექტია, რომლის მიმართ დაწყებული არ არის გადახდისუუნარობის ან საგაკოტრებო საქმის წარმოება, შესაბამისად კომპანია ვადამოსულ ვალდებულებებზე თავად აგებდა პასუხს. ამასთან, განმარტეს, რომ კომპანიის დამფუძნებლებმა, მართალია, დააფუძნეს ახალი საწარმო, თუმცა - არა ვალდებულებისგან თავის არიდების მიზნით, არამედ კომპანიის კონკრეტული პროექტების სპეციფიკიდან გამომდინარე. მოპასუხეებმა ყურადღება იმ ფაქტზეც გაამახვილეს, რომ საწარმო დაა–ებულია 2007 წელს, ჯერ კიდევ იმ პერიოდში, როდესაც კომპანიას არ გააჩნდა ვალდებულებები, რაც საფრთხეს შეუქმნიდა მის გადახდისუნარიანობას.

11. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დადგენილად მიიჩია წინამდებარე განჩინების 1-8 პუნქტებში მითითებული გარემოებები, ხოლო დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტი, სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლები.

12. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ შემდეგ ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე მითითებით:
კომპანიის დამფუძნებლებმა ისარგებლეს იმ გარემოებით, რომ იურიდიული პირი კრედიტორების წინაშე მხოლოდ თავისი ქონებით აგებს პასუხს. მათ ერთგვარად მიატოვეს ვალდებულებებით დატვირთული კომპანია და საკუთარი შემოსავლების მისაღებად დააფუძნეს ახალი საწარმო. ამდენად, სასამართლომ არასწორად განმარტა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტი.

13. 2014 წლის 21 ივლისს მოწინააღმდეგე მხარემ შესაგებელი წარადგინა სასამართლოში, რომლითაც სასამართლოს წინაშე ადვოკატის დახმარების გამო გაწეული ხარჯის, 5785,94 ლარის აპელანტისათვის დაკისრების თაობაზე იშუამდგომლა {საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 37-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, სსსკ-ის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილი}.

14. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

15. შეტყობინების ბარათით გზავნილის ჩაბარების შესახებ, აღნიშნული განჩინება მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელს ჩაჰბარდა 2015 წლის 13 თებერვალს.

16. 2015 წლის 3 ივნისს სასამართლოს განცხადებით მიმართა მოწინააღმდეგე მხარეთა წარმომადგენელმა და სასამართლოს განჩინებაში დაშვებული უსწორობის გასწორება მოითხოვა {სსსკ-ის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილი}, რაც ადვოკატის დახმარების გამო გაწეული ხარჯის მოსარჩელისათვის დაკისრებას გულისხმობდა. განმცხადებლის მითითებით, სასამართლოს საქმის სხდომაზე განხილვისას არ გამორჩენია ხარჯების განაწილება, თუმცა დასაბუთებული განჩინება არ შეიცავდა მითითებას საპროცესო ხარჯების განაწილების თაობაზე.

17. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 6 ივლისის დამატებითი განჩინებით მოსარჩელეს მოპასუხეთა სასარგებლოდ დაეკისრა ადვოკატის ხარჯის - 5685.94 ლარის ანაზღაურება.

18. პალატამ მიიჩნია, რომ ვინაიდან მხარეებს საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებულ 7 დღის ვადაში დამატებითი განჩინების მიღების საკითხი არ წამოუჭრიათ, სასამართლო უფლებამოსილი იყო თავისი ინიციატივით განჩინების გამოტანიდან ნებისმიერ დროს მიეღო დამატებითი განჩინება, იმ საკითხებთან დაკავშირებით, რომელზეც სასამართლომ იმსჯელა, თუმცა არ აისახა შემაჯამებელ სასამართლო აქტში {სსსკ-ის 261-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი}.

19. სასამართლომ დაადგინა, რომ ადვოკატის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯი შეადგენდა 5685.94 ლა–, ხოლო შუამდგომლობაში საადვოკატო მომსახურების ხარჯის ოდენობად შეცდომით იყო მითითებული 5785.94 ლარი. პალატამ განმარტა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მოთხოვნა საადვოკატო მომსახურების ხარჯის მოსარჩელისათვის დაკისრების თაობაზე სასამართლო სხდომაზე გამოკვლეული იყო, შესაბამისად, სასამართლო ვალდებული იყო, მითითებულ მოთხოვნაზე ემსჯელა ა–ებითად. რაც შეეხება თავად ასანაზღაურებელ ხარჯებს, პალატის მოსაზრებით, გონივრული ოდენობით უნდა დაეკისროს აპელანტს, მოწინააღმდეგე მხარეთა სასარგებლოდ.

20. აღნიშნული განჩინება, აპელანტმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა შემდეგი საფუძვლებით:

20.1. სასამართლომ საკითხის გადაწყვეტისას იხელმძღვანელა სსსკ-ის 261-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, რომლის შესაბამისადაც, სააპელაციო სასამართლოს დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანისას სასამართლო სხდომა უნდა მოეწვია და ამის თაობაზე ეცნობებინა აპელანტისთვის, რასაც კონკრეტულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

20.2. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სსსკ-ის 261-ე მუხლის მეორე ნაწილი. კანონმდებელი დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხის ინიცირებისათვის აწესებს კონკრეტულ 7 - დღიან ვადას, რომელიც არ გაგრძელდება და სავალდებულოა ყველა იმ სუბიექტისათვის, ვისაც შეუძლია დასვას დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხი, იქნება ეს პროცესის მონაწილე მხარე თუ თვითსასამართლო.

21. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ნოემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დასაშვებად და მიღებულ იქნა განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:



22. საქმის მასალების გაცნობა, მათი შესწავლა და ანალიზი, გასაჩივრებული დამატებითი გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთებისა და საჩივრის მოტივების შემოწმება, საკასაციო სასამართლოს შესაძლებლობას აძლევს, გამოიტანოს დასკვნა დამატებითი გადაწყვეტილების გაუქმებისა და განმცხადებლების (მოწინააღმდეგე მხარე) მოთხოვნის განუხილველად დატოვების თაობაზე:

23. სსსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, რასაც შედეგად მოჰყვა სამართლებრივად დაუსაბუთებელი დასკვნა და დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანა, მაშინ როდესაც არ ა–ებობდა მისი მიღების კანონისმიერი წინაპირობა, კერძოდ:

24. სსსკ-ის 261-ე მუხლის პირველი ნაწილი ჩამოთვლის იმ სამ შემთხვევას, როცა გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით ან მხარეთა თხოვნით გამოიტანოს დამატებითი გადაწყვეტილება. ერთ-ერთია ის შემთხვევა, როცა სასამართლომ არ გადაწყვიტა სასამართლო ხარჯების საკითხი, რომელიც შედგება სახელმწიფო ბაჟისა და საქმის განხილვასთან დაკავშირებულ ხარჯებისგან {სსსკ-ის 37-ე მუხლის მეორე ნაწილი}. სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 15 დეკემბრის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი, რომლითაც სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, არ შეიცავდა მითითებას მხარის მიერ ადვოკატისათვის პირველი და მეორე ინსტანციის სასამართლოში გაწეულ ხარჯებზე, რომელიც წარმოადგენს სასამართლოს გარეშე, და არა სასამართლო, ხარჯებს (სსსკ-ის 37- მუხლის მესამე ნაწილი}. მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენელს სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განჩინება ჩაბარდა 2015 წლის 13 თებერვალს. მან არ გამოიყენა სსსკ-ის 261-ე მუხლის მეორე ნაწილით მინიჭებული უფლება და 7 დღის ვადაში არ დასვა დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხი. 2015 წლის 3 ივნისს მან სასამართლოს მიმართა განცხადებით განჩინებაში დაშვებული უსწორობის გასწორების თხოვნით {სსსკ-ის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილი}.

25. სააპელაციო სასამართლომ არ განიხილა მხარის განცხადება. თუმცა, მან საკუთარი ინიციატივით იმსჯელა სსსკ-ის 261-ე მუხლის საფუძველზე დამატებითი განჩინების გამოტანის თაობაზე, რითაც დაარღვია ამავე ნორმის მეორე ნაწილის მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც გადაწყვეტილების გამოტანიდან 7 დღის ვადაში უნდა დასმულიყო ეს საკითხი. პალატა არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს იმ განმარტებას, რომ სსსკ-ის 261.2-ე ნორმით დადგენილი 7- დღიანი ვადა ვრცელდება მხოლოდ მხარეებზე, სასამართლო კი, ამ ვადით შეზღუდული არ არის, მას შეუძლია თავისი ინიციატივით ნებისმიერ დროს გამოიტანოს დამატებითი გადაწყვეტილება, თუკი ამის სამართლებრივი საფუძველი არსებობს. დამკვიდრებული სასამართლო პრაქტიკა ამ თვალსაზრისით სასამართლოსათვის გამონაკლისს არ უშვებს: „დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე ინიციატივის გამოჩენის შესაძლებლობას კანონი ანიჭებს ასევე სასამართლოს. ამასთან, ზემოხსენებული საკითხის დასმა სასამართლომაც, დაინტერესებული მხარის მსგავსად, 7 დღის ვადაში უნდა განახორციელოს. კანონი აქ რაიმე გამონაკლისს არ უშვებს. რაც შეეხება საკითხის დასმის ფორმას, თუ დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის ინიციატორი სასამართლოა, მან ეს საკითხი შეიძლება დასვას მხოლოდ მის მიერ მიღებული განჩინებით, ვინაიდან სასამართლოს დადგენილება, რომლითაც საქმე ა–ებითად არ წყდება, მიიღება განჩინების ფორმით (სსკ-ის 284.1 მუხლი). მაგალითად, თუ საკითხი ეხება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის 1-ელი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებულ შემთხვევებს, სასამართლომ თავისი განჩინებით უნდა დაადგინოს, რომ ზემოხსენებული საფუძვლებით დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხი განიხილება ზეპირი მოსმენით (სასამართლო სხდომაზე), რომლის თაობაზეც უნდა ეცნობოთ მხარეებს კანონით დადგენილი წესით (სსკ-ის 261.3 მუხლი), ხოლო, თუ საკითხი ეხება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის 1-ელი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევას, სასამართლომ თავისი განჩინებით უნდა დაადგინოს, რომ სასამართლო ხარჯების თაობაზე დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხი განიხილება ზეპირი მოსმენის გარეშე ან ზეპირი მოსმენით (სასამართლო სხდომაზე), რის თაობაზეც ასევე უნდა ეცნობოთ მხარეებს (სსკ-ის 261.31 მუხლი). ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ, თუ სასამართლომ ძირითადი გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის გამოცხადებიდან 7 დღის ვადაში არ გამოიტანა ერთ-ერთი ზემოხსენებული განჩინება, იგი არაა უფლებამოსილი ამ ვადის გასვლის შემდეგ გამოიტანოს დამატებითი გადაწყვეტილება“. (იხ. სუსგ საქმე # ას-795-754-2013, 29 ნოემბერი 2013 წელი, ასევე შდრ. სუსგ #ას-480-454-2014, 8 მაისი 2015 და #ას-440-419-2015, 21 მაისი 2015 წელი).

26. რაც შეეხება მხარის მიერ სსსკ-ის 260-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე 2015 წლის 3 ივნისის განცხადებას განჩინებაში დაშვებული უსწორობის გასწორების შესახებ, პალატა მას უსაფუძვლოდ მიიჩნევს, რადგანაც ამ შემთხვევაში სახეზეა არა უსწორობა, არამედ განჩინების ა–ებითი ხარვეზი. კანონიდან გამომდინარე კი, დაუშვებელია გადაწყვეტილებაში/განჩინებაში ისეთი შესწორების შეტანა, რომელიც ა–ებითი ხასიათისაა და რომელიც ცვლის მის შინაა–. შესაბამისად, მხარე მის მიერ მითითებული ნორმის საფუძველზე ვერ მოითხოვს განჩინების ხარვეზის გასწორებას. მას ეს შეეძლო მხოლოდ დამატებითი განჩინების გამოტანის საკითხის დასმის გზით მისი გამოტანიდან 7 დღის ვადაში. მან ეს ვადა გაუშვა, ამ ვადის გაგრძელება კი არ შეიძლება (სსკ-ის 261-ე მუხლის მეორე ნაწილის ბოლო წინადადება}. ამრიგად, საპროცესო მოქმედების შესრულების ვადა გაქარწყლდა. შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარის ზემოაღნიშნული განცხადება განუხილველი დარჩება {სსსკ-ის 63-ე მუხლი}.

სარეზოლუციო ნაწილი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 261.2-ე, 63-ე, 408-ე და 411-ე მუხლებით და


დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. გ.ფ–ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 6 ივლისის დამატებითი განჩინება;
3. გ.ა–ძის და ი.რ–ის განცხადება, როგორც დაუშვებელი, დატოვებულ იქნეს განუხილველად;
4. გ.ფ. გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად.
5. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

სარეზოლუციო ნაწილი


საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 261.2-ე, 63-ე, 408-ე და 411-ე მუხლებით და


დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. გ.ფ–ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 6 ივლისის დამატებითი განჩინება;

3. გ.ა–ძის და ი.რ–ის განცხადება, როგორც დაუშვებელი, დატოვებულ იქნეს განუხილველად;

4. გ.ფ. გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად.

5. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.




მოსამართლეები მზია თოდუა



პაატა ქათამაძე



ეკატერინე გასიტაშვილი